Ah bu ben kendimi nerelere koysam

Ramazan’ın bugün 8. gününu tutuyoruz. Zaman nasıl da hızlı geçiyor. Söz de her güne günlük tutacaktım öyle niyet almıştım. Neyse çok geçmiş sayılmaz hatırladıklarımızla devam diyelim. 1.Gün-18/02/2026 Malum ilk teravihe gideceğimiz akşam baya ağlamıştım sonra Teravih ve Huriş kendime getirdi beni. Teravihe Çamlıca Cami’ye çıktık. Kandil geceleri gibi çok kalabalıktı. Merdivenlerden çıkıp çok da yer aramadan balkon tarafında bir yere oturduk. Yanımızda yaşlı bir teyze oturuyordu. Önümüze pazen etekli bir abla ve kızları geldi. İlk gün acemiliği seccade götürmemişim yüzüm kızardı. Seccade götürmek önemli zira sınırları da belirliyor. Pazen etekli abla arkaya doğru çok geliyordu kafam çarpıyordu. (yazar konuyu gene sınırlara getirmiştir). Camii’de Enderun usulü teravih kıldık ama ben bunu 3. 4 lükte falan anladım. Hoca hep Rabbena’lı ayetlerden okudu dua ayetleriydi bazen tanıdık ayetlere rastladım keşke hepsini bilebilseydim dedim içimden.  Çıkarken biraz yoğunluk oldu. Ya bu cami bo...

18/02/2026 Ramazan’ın ilk gün arifesinde bu kadar ağlayacağım hiç aklıma gelmezdi.  Müdür ofiste herkesin içinde Zeynep Hüma’yı almaya gittiğim için azarladı beni. İşe yeni girmiş bir kız da vardı, kötü hissettim. Ama olsun fabrika ayarlarıma geri döndürdü bu durum beni o yüzden o kadar da üstüne durmadım. Ofistekiler çok üzüldüler benim için hepsi benimle görüştü. Ama tabii ki buna ağlamadım. Ayşe yengelere gittim, kapıda kaldım ne kapıyı açan oldu, ne de telefonu. Gerisin geri döndüm. Önceden haberi olmuş olmasına rağmen kapıda kalınca bir kötü hissettim kendimi. Sanki zorla kendimi kabul ettiriyormuşum gibi. Ben Üsküdar’a inince döndü tabi zilleri bozukmuş, telefonu şarja takmış, v.s. v.s. Uzun bir zaman onlara gitmem, gidemem de zaten. Neyse Validei Cedid’e gittim İkindiye. Namazda gözlerim doldu, yazarken de doluyor tabi, sonra Delail Hayratımı okuyayım dedim ağlaya ağlaya onu da okudum. Aklıma 2 şey geldi. Mescidi Nebevi’de ağlayarak okuduğum Delail Hayrat geldi, o zaman da i...