Anne olmak istiyorum

Şu duygularım kaybolmadan yazmak istedim. Geçen hafta 2 gün Ece’yle geçirdik günlerimizi. Normalde de geçirdiğimiz günler oldu ama Ece bu sefer hastaydı, ağzı yaraydı. Salı günü kucağımda uyuttum öyle iyi geldi ki. Sonra akşamında bir meşk programına gittim. Orada ablanın biri daha adını bile bilemediğim3-4 aylık olan oğlunu verdi kucağıma, uyuması gerektiğini aslında ama kalabalıktan uyumadığını söyledi. Kendisinin çay servisine yardım etmesi gerektiğini ve eğer yorulsam başkasına vermemi söyledi. Bebişle birbirimize bakakaldık. Bebişin emziği vardı, gündüzden Ece’yi uyuttuğum için uyutmaya dair güvenim de. Bebişi kucağımda evin salonlarını gezdirerek, şifa salavatını söyleyerek uyutmaya çalıştım ama gözler cindi, olsun ağlamıyordu ya. Sonra Hüsna etrafındaki hanımlara derneğin faaliyetlerinden bahsediyor diye bir bakayım dedim oturdum o halkaya. O sırada emziği çıktı tekrar taktım tekrar takınca sağ göğsüme sıkıştı, emmeye devam etti ama sanki meme emiyormuş gibi oldu. Ben de hissettim o emiş hareketini. O sırada yavaş yavaş daldı uykuya. Annesi oto koltuğuna yatırdı. 2 gün sonra tekrar Ece bizimleydi ve Allah büyük ya bir kere uyuttuk rahat yatsın diye yer hazırlarken uyandı korktu, tekrar uyuttum. Yani toplamda 2 kere kucağımda o gün uyutmuş oldum. Salı günü Coşkun abiden korkmuş, bana sarılarak içli içli ağlamıştı. Perşembe günü AVM’ye de gitmiştik, maşallah çok uslu bir çocuk. Uyuturken de bahtı açık olsun, peygamber muhabbetli olsun diye baka baka dua etmiştim. Vel-hasıl kucağımda bu uyutma anlarında, bu temas zamanlarında farkettim ki ben anne olmak istiyorum. Bir kadının bence fıtratın bu var zaten tamam ama bu yakınlıklar bana da çok çok iyi geldi. 1 haftadır aynı zamanda tam zamanlı küçük bir çocuğun bakımının aslında zor olduğunu da farkediyorum. Rabbim hayırlısını kolayından güzellikle nasip etsin diye.