İnsanın kendi gerçeğini kabul etmesi.

Bugün kendi gerçeğimin belki de bir cüzü sayılabilecek bir durumu anladım, kabul ettim. Zor oldu, biraz yorucuydu.

Bu sabah umre arkadaşım, yoldaşım Ganimet ablamı ziyarete gidecektim. 2. Kere gidecek inşallah umreye. İnşallah çok güzel geçer. Zehra da onunla gidecek hatta aynı odada kalacaklarmış. 1 haftadır ne hediye alsam, nasıl yapsam diye düşündüm, süslü püslü sepetler bile geçti aklımdan o derece.

Aklımdakilerin çoğunu alamasam da bir şeyler aldım işte. Hafta boyunca yorgun olduğumdan diye düşündüm çok geç kalktım. Annemler de öyle. Kahvaltı falan geçe kaldı. Hediyelerimi paketledim. Kıyafetimi ütüledim derken üstüne tek uyan şalımı aradım yok. Meğerse annem yıkamamış. Neyse başka bir şeyler bakayım dedim. Bulamadım. Kıyafeti değiştirince ayakkabı olmuyor ayakkabıyı değiştirince üstüne kıyafet yok falan. Siyah şalımı ütüledim. O da olmadı Ankara geldi aklıma falan. Sonra kayışlar koptu işte. Bütün hafta eve geç geldim evi otel gibi kullandım resmen iş yok güç yok. Annem gitmemi istemiyor diye düşündüm. Tamam dedim evin işlerini yapayım hak edeyim gitmeyi haklı kadın. Girdim mutfağa bulaşıkları yerleştiriyorum. Orada Serkan geldi aklıma. Serkan kanatlanıp uçtu ama ben kanatlanamadım ve şalımı bile yıkaması için anneme muhtacım. Aygazı silerken bi sinir boşalması oldu. Sonra evi süpürürken de. Hak etmeye çalıştığımda haketmeğimi anladım. Annem hepimizi evde istiyordu. Bütün hafta yalnızdı. Ben de gitmekten vazgeçtim. Zaten çok da geç kaldım. Ablaya da yazdım hastayım diye. Kalacak yer baktım kendime. Merve, Huriş ve Gülten abla geldi aklıma. Merviş’e yazdım yokmuş biraz dertleştik. Benim odam yok, özel alanım hele hiç yok. Normalde buna hiç takılmam zannederdim. Takılıyormuş. Ramazanın odasında bir sigara içtim biraz da onla konuştuk. Merve Gülcemal da sabah gergin ve duygusalmış. Rahman süresini dinlerken kendime geldi dedi. Ben de dinledim. Rabbimizin hangi nimetini yalanlayalım? Vel hasıl herkes kanatlanmak zorunda mı? Kanatlarım belki yapışık olmam var kaderimde. Belediyeki işimi düşündüm. Allah’ın lutfu. Ve artık evlenmeyi ve çocuk sahibi olmayı istemiyorum. Daha önce demiştim ya anne olmak istiyorum diye. İstemiyorum. Benim harcım değil, eminim artık ve umut etmiyorum. Polyanna hislerimi aktifleştirmeye çalışıp çabalıyorum ama olmuyor. Her neyse zaten ölmeyecek miyiz? Bu dünya bir eğlencelik yer değil mi? Ben hayatta hiç bir şey sahibi olamayacağım. Allah ın merhametiyle verdiği bir sürü nimete şükrolsun. Benden bir b.k olmaz bir kere daha gördük hamd olsun. Allah’ın affına sığınıyorum. Kendime dair umutlarım bitti. Namazları sağ Salim kılsam yeter.