İnsanın kendi gerçeğini kabul etmesi.
Bugün kendi gerçeğimin belki de bir cüzü sayılabilecek bir durumu anladım, kabul ettim. Zor oldu, biraz yorucuydu. Bu sabah umre arkadaşım, yoldaşım Ganimet ablamı ziyarete gidecektim. 2. Kere gidecek inşallah umreye. İnşallah çok güzel geçer. Zehra da onunla gidecek hatta aynı odada kalacaklarmış. 1 haftadır ne hediye alsam, nasıl yapsam diye düşündüm, süslü püslü sepetler bile geçti aklımdan o derece. Aklımdakilerin çoğunu alamasam da bir şeyler aldım işte. Hafta boyunca yorgun olduğumdan diye düşündüm çok geç kalktım. Annemler de öyle. Kahvaltı falan geçe kaldı. Hediyelerimi paketledim. Kıyafetimi ütüledim derken üstüne tek uyan şalımı aradım yok. Meğerse annem yıkamamış. Neyse başka bir şeyler bakayım dedim. Bulamadım. Kıyafeti değiştirince ayakkabı olmuyor ayakkabıyı değiştirince üstüne kıyafet yok falan. Siyah şalımı ütüledim. O da olmadı Ankara geldi aklıma falan. Sonra kayışlar koptu işte. Bütün hafta eve geç geldim evi otel gibi kullandım resmen iş yok güç yok. Annem gitmemi i...